Ariane's Werk & Reis blog

Na een weekend in Paramaribo en omgeving te hebben doorgebracht, gingen we maandag naar de Raleighvallen. Zondag hadden we doorgebracht bij een mede co-assistent van Ariane, die een huisje had bij de Republiek, een recreatieoord aan een kreek met rood/bruin water, we hebben daar kunnen zwemmen. Vlak hierbij ligt Colakreek net zo’n oord aan het ‘cola’ water.

De reis naar Raleighvallen was een zware bevalling, omdat we eerst 3 uur in een busje moesten en daarna 2 uur met de boot. De boot was een welkome afwisseling na het stuiteren in het busje. De wegen zijn richting het binnenland niet geasfalteerd.

Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming waren we het snel vergeten. We hadden een ‘ luxe’ hut met uitzicht op de rivier. Het weer was goed en de tweede dag gingen we gelijk een jungletocht maken richting de watervallen/stroomversnellingen.

De derde dag gingen we richting de Voltzberg. Dit was een zware trip, want we vertrokken ‘s ochtends om 9 uur en waren om 6 uur pas terug. Weinig tijd was er om even bij te komen, maar eenmaal op de berg aangekomen hadden we uitzicht over de jungle en konden we de grens met Brazilië zien liggen. We hebben veel apen gezien en mochten zelfs een kleine brulaap vasthouden die door zijn ouders was achtergelaten. Helaas is dit illegaal en mochten we hier geen foto’s van maken.

De terugweg naar Paramaribo deden we per klein vliegtuigje. We konden gelukkig de Blue Wing maatschappij vermeiden, de laatste jaar waren hier veel ongelukken mee.

Morgen vertrekken we naar Boven Suriname. Dit is een jungletour langs de Suriname Rivier. Ook hier zullen we 4 uur in een busje moeten zitten en 1 uur met de boot. We blijven hier 3 dagen.

Vanochtend moesten we allemaal vroeg ons bed uit, want Nederland zou tegen Japan spelen en dat konden we natuurlijk niet missen!

We zochten onze oranje spullen op en sprongen op de fiets richting ‘t Vat. Daar zouden alle Nederlanders zich verzamelen om de wedstrijd  te kijken. Toen we daar aankwamen was het dan ook erg druk!

Na een paar spannende kwartieren stonden we dan eindelijk 1-0! Het dak ging er hier in Paramaribo dan ook af! Oranje had gescoord!

Na de wedstrijd bleven we nog even naborrelen met een koffie en gingen opzoek naar een ontbijt Vanmiddag gaan we richting de scooterverhuur en gaan we de Surinaamse Brug over, richting Commewijne.

YEAAAAAH!  Denemarken vanavond even winnen en we gaan DOOOOOR!

Sander vermaakt zich hier dus ook prima!

Ik tik dit bericht liggend in mijn hangmat, nog uitgeput van een lang en heerlijk,  maar ook zwaar weekend. Het was weer een mooie beleving met relaxte en zware momenten, maar ik heb van elke minuut genoten. Kortom een heerlijk weekend gehad en morgen weer fris aan het werk. De laatste week alweer, niet te geloven dat ik er al weer5 weken en 2 dagen op heb zitten. De tijd vliegt als je het leuk hebt.

We begonnen het weekend om 8 uur ‘sochtends toen mijn wekker me uit een diepe slaap rukte. Na de laatste spullen te hebben ingepakt en een huisgenoot 5 minuten voor vertrek uit haar bed te hebben gerammeld gingen we dan weg. Na een uurtje rijden kregen we heerlijke broodjes als ontbijt en genoten we van een iets wat te sterk kopje koffie. Hierna volgden nog 3,5 uur swingend in de Jeep over een heerlijke modderweg naar de Brownsberg, en omhoog naar het platesu waar we zouden overnachten. Toen we er waren genoten we even snel van het uitzicht en na onze wandelschoenen aangedaan te hebben vertrokken we voor een 4 uur durende wandeling door het bos, met als hoogtepunt de Leo Val en de Irene Val. De Leo Val is een iets kleinere waterval dan de Irene Val maar je kunt er een heerlijke douche nemen en tevens je schouders laten masseren door het naar beneden kletterende water. De Irene Val is een stuk verder lopen/dalen, maar we hadden nog energie dus besloten die ook te bezoeken. Het was zeker de moeite alleen de terugweg omhoor was redelijk afzien, maar wel erg leuk.

Toen we weer boven kwamen stond er een lekkere maaltijd op ons te wachten. Na een lekkere koude douche en een dutje maakten we een lekker groot kampvuur en onder het genot van een drankje en een muziekje brachten we de avond in erg ‘gezellige’ toestand door. We besloten dan ook om de wekker om 6 uur te zetten om van een onvergetelijke zonsopgang te genieten, waarna we weer lekker in onze hangmat kropen om nog een paar uurtjes te tukken.

De tweede dag bestond dus uit vroeg opstaan, even slapen en daarna nog een wandeling naar het topje van de Brownsbesg,  het Mazaroni plateau, waar we een geweldig uitzicht over het Brokopondo stuwmeer hadden. Na met de Jeep de berg weer te zijn afgereden bezochten we ook de stuwdam bij het Brokopondo meer en een dorpje aan de voet van de dam. In 1960 was hier nog oerwoud en werd gestart met de bouw van de stuwdam en vanaf 1964 wordt via de energiecentara in deze dam heel Suriname van stroom voorzien. Om dit meer, met de oppervlakte vergelijkbaar met de provincie Utrecht,  te laten ontstaan werd gewoon een deel van de oerwoud onder water gezet, waarbij 7 dorpen waar bosnegers woonden moesten verhuizen.

Groetjes uit warm Suriname vanuit mijn heerlijke hangmat.

Afgelopen zaterdag ben ik zolas al te lezen viel weer lekker wezen stappen, maar overdag heb ik ook een leuke toer gedaan.  De dag begon op een bootje. We waren met een taxie naar Leonsberg gereden waar de boten al klaar lagen om ons over te kunnen zetten naar Commewijne, een distrikt aan de overkant van de Surinamerivier. Wij hadden echter een gids geboekt die ons daar al netjes op stond te wachten. We hadden de luxe dat we maar met z’n 3en waren waardoor we de gids veel konden vragen en veel geleerd hebben. De toch bracht ons eerst naar Nieuw  Amsterdam, waar nog een fort uit de 18e eeuw staat. Dit fort is niet meer echt herkenbar als fort maar de wallen liggen er  nog en er is een groot openluchtmuzeum wat uitraard gesloten was. Later op de middag deden we een nieuwe poging en toen konden we genieten van de oude gebouwen en een fotoexpositie. In Niuw Amsterdam zijn veel gedenkplekken aan historische momenten met de bijbehorende monumenten. Na Nieuw Amsterdam deden we een poging dolfijnen te spotten, maar dat mocht niet baten. We genoten echter wel van de boottocht en alle versnaperingen die de gids bij zich had.

De volgende stop was bij Margaretha, een vissersdorp waaar we te zien kregen hoe de gevangen vissen gedroogd werden en de garnalen  verwerkt. Dis dorp is zeer vredig en de mensen begroeten je vriendelijk als je langs hun huisjes loopt. We maakten vanuit hier een wandeling naar Frederiksdorp, een voormalige plantage waar nu gerenoveerde huisjes te huur zijn. We genoten hier van een heerlijke maaltijd en kwamen lekker bij in de hangmat.

Na even een dutje gedaan te hebben gingen we verder naar Mrienburg, waar een vervallen fabreiek te bezoeken is waar suikerriet verwerkt werd en de beruchte 90% rum gemaakt werd. Deze fabriek was zeer de moeite waard om te bezoeken. De gebouwen zijn overgroeid met planten en een tehuis  voor duizenden wespen. We hadden de luxe dat we maar met z’n 3en waren waardoor we de gids veel konden vragen en veel geleerd hebben. Verder op het terrijn zijn de verroestte machines te bewonderen waar vroeger de suikerriet in werd geperst. Dit alles onder bebgeleiding van een voormalig arbeider, die ons met ‘bloedend hart’ vertelde over de fabriek.

Na dit indrukwekkende bezoek keerden we dus terug naar Nieuw Amsterdam. Het weekend hiervoor hadden we ook een fort bezocht. Fort Zeelandia, gelegen aan de waterkant in Paramaribo stamt ook uit de 18e eeuw en is gebouwd naar een leids concept. We kregen heir een rondleiding van anderhalf uur en stonden op de plek waar de 8 decembermoorden gepleegd zijn. Heel indrukwekkend! Ik werd me eindelijk bewust wat een geschiedenis Suriname eigenlijk heeft en hoe kort het nog maar ‘rustig’ is in dit land…

Komend weekend ga ik lekker de bush in, met overnachting in de hangmat. Ik ben heel benieuwd, maar jullie zullen het horen.

Donderdag is hier Havanna night. De  Havanna club is een tent buiten het centrum waar tot een uurtje of half één salsa gedanst wordt en daarna verandert het in een soort discotheek. Hier ben ik helaas nog niet geweest omdat er op vrijdag gewoon gewerkt moet worden. Mocht ik een keer barsten van de energie dan ga ik zeker even dansen. Op vrijdag kun je terecht bij La Caf, een tentje waar een zeer gemengd publiek komt. Buiten staan de mensen lekker ontpannen hun biertje te drinken en binnen wordt heftig gedanst. Dit is best te doen omdat er binnen een enorme fan staat waar je lekker bij af kan koelen. Voordat het bij La Caf echt loopt kun je nog een drankje doen bij het Vat of genieten van een cocktail bij de Zenzibar. De cocktails zijn hier de ene keer wat slapjes, maar soms zijn ze ook super sterk. Vooral de Caprina is lekker, heerlijk fris, een ideaal drankje voor een hete avond op het terras. En op zaterdag gaat iedereen helemaal los in de Zsa Zsa Zsu. Dit is een grote hippe discotheek waar heel jong Paramaribo op zaterdagavond tot in de vroege uurtjes op de dansvloer staat. Je moet hier wel af en toe snel een stukje opschuiven om de kerels te ontwijken die ongevraagd tegen je aan gaan staan dansen, maar buiten dat een super leuke tent.  Tot nu toe eerste weekend Galibi, 2^e weekend uit, 3^e weekend op vrijdag op tijd naar bed om vroeg een trip te maken, en zaterdag uitgeteld  naar bed en gisteravond weer lekker de dansvloer bij de Zsa Zsa Zsu onveilig gemaakt!!

Afgelopen weekend ben ik er weer opuit geweest. De reis ging dit keer naar Berg en Dal, een voormalige suikerrietplantage waar nu een adventure park ligt. Het is niet echt een park maar er zijn wel verschillende activiteiten te doen. Zo kun je er kajakken, wandelen en ziplinen/canopy.  Ik was met mijn drie huisgenoten en nog twee vrouwen, met z’n 6en dus (dan was het goedkoper ;p). We moesten 2 uur met de auto richting het binnenland, dit keer over een goed geasfalteerde weg, en met z’n 6en in een 7 persoonsbusje. Toen we aankwamen zagen we aan een strandje een aantal hutjes staan waar we de dag zouden doorbrengen en tijd hadden om lekker te lunchen en in de hangmat  te liggen.  Dat hebben we dan ook zeker gedaan maar eerst was er tijd voor actie. We begonnen met de kajaktocht, een heerlijke tocht over de rivier en door kleine zijstroompjes, waarbij we een grote ijsvogel te zien kregen.  Daarna gingen we bijna meteen door met de wandeling. Twee uur later kwamen we met een hoofd vol informatie over de geschiedenis van Berd en Dal en bemodderde kleren terug in het kamp. Ik had verwacht dat het best zwaar zou zijn twee  uur lopen, maar het was een stuk minder lopen en vooral stil staan om uitleg over het gebied, de planten en de historie te krijgen. Hierna volgde de lunch en tijd om te zwemmen en te dutten, maar daarna was het dan zover: de ziplines. Er zijn in Berg en Dal 10 platformen hoog tussen de bomen met daartussen 8 kabels waarlangs je door het bos en als hoogtepunt over de rivier kunt vliegen. Heerlijk die vaart. Halverwege begon het alleen super hard te regenen waardoor de kabels glad worden en de snelheid omhoog gaat, super tof. De kabel over de rivier was helemaal geweldig, super lange kabel, enorme vaart en heel veel lucht om je heen. En als afsluiting deed ik de laatste kabel op mijn kop, dus dan houd je je nioet met je handen vast een steunstuk wat over de kabel glijdt maar hang je met je voeten tegen het rolsysteem… Je kunt je vast wel indenken dat ik zondag met spierpijn in mijn aremen en buik ik de zon heb gezeten.

Ik wist date je hier lekker kan eten, maar het is nog beter dan verwacht. Ik ontbijt meestal met een broodje ei of kaas. Ze hebben hier gewone kaas en gewoon brood dus dat is niet anders dan normaal. De meeste mensen eten hier tussen de middag warm, dus in het ziekenhuis staat de koelkast ook vol met bakjes nassi en dergelijken. Daar zat ik dan mijn eerste dag met mijn zelfbelegde broodje met bezwete kaas… maar gelukkig zit er vlak naast de ingang van het ziekenhuis een zaakje waar je voor nog geen euro een heerlijk broodje kunt halen. Het eerste dat ik moest proberen was een broodje Pom. Pom is een populair gerecht in de creoolse keuken. Het is een ovenschotel bereid uit  een mengsel van de wortelknollen van de tayer die in het binnenland van Suriname groeit, kip, zout vlees en specerijen. Het heeft een milde maar karakteristeieke smaak, en was zeker de moeite waard.

Ik was de avond daarvoor al gezegend met een heerlijke roti met lekker scherpe saus, alleen jammer dat de kip die erin zat meer uit bot dan uit kip bestond. De 2^e keer riti heb ik dan ook geen kip maar ei genomen, en deze was dan ook zeer de moeite waard. Het leuke is dat je voor een flink bord vol maar zo’n 3 euro neer hoeft te tellen.

Verder zit er ook nog een Javaans tentje op loopafstand van mijn huis waar je voor 2 euro zo’n grote portie nassi/bami met kouseband en sate kunt halen dat het bijna schandalig is. Javaans is wel echt mijn ding en toen we in een wat luxer Javaans restaurantje hadden gegeten had ik dan ook een heerlijke avond. Wat we voorgeschoteld kregen was werkelijk goddelijk.. alleen voor het eten moet je hier dus al heen..

We koken af en toe ook nog zelf, maar dat is bijna niet de moeite. Alhoewel, een goede bbq is ook niet verkeerd en de smoor djawa (gestoofd rundvlees) die de huisbaas van mijn mede-co voor ons gemaakt had was ook hemels.

We vertrokken gisterochtend om kwart voor acht in een busje voor 7 personen, we waren met z’n 9en. De dik 2 uur durende rit richting de oostgrens van Suriname was dus erg krap. Maar met een flinke portie vrolijke muziek zijn we heelhuids aangekomen in Albina. In dit kleine plaatsje aan de Marorivier hebben we lekker gegeten en zijn we  een beetje bijgekomen voordat we voor de tweede helft van de reis in een boot stapten. We zaten heerlijk in de zon, haren wapperend in de wind, te geneieten van de boottocht toen we in de verte een dreigende lucht zagen. We kregen gelijk de mededeling dat we onze zwemvesten aan moesten trekken en meteen kwamen ook de regenjassen te voorschijn. En terecht wat het begon me een partij te regenen… daar is Nederland niks mee. En de opspattende golven hielpen trouwens ook niet echt mee.
We kwamen dan ook tot de draad doorweekt aan op het strand waar we een huisje gehuurd hadden. Op dat moment was het echter weer droog en toen we een stukje gingen lopen was alles weer goed: we zagen bij licht een enoreme lederschidpad die net haar eitjes op het strand ging leggen. Deze beesten komen meestal pas ’s avonds aan land dus we hadden geluk. Eerst groef ze zorgvuldig een gat van een armlengte diep om daar vervolgens zo’n 90 eitjes in te leggen en het ‘nest’ dan met de grootst mogelijke zorg af te dekken. Het afdekken is een langdurig proces waarbij een groot stuk van het strand wordt omgewoeld om zo de ware plek van het ‘nest’ te verdoezelen. ’s Avonds zijn we nog een keer het srand op geweest en toen zagen we nog twee lederschildpadden en ndrie soepschildpadden. En toe we bijna weer bij het huisje waren werd de avond bekroond met een kleintje dat net het ei uit kwam en zijn weg richting de zee zocht.
Vandaag hebben we de hele weg weer terug afgelegd maar nu werden we niet opgeschrikt door een bui. We hebben in het indianendorp Galibi nog wel de locale zoo bezocht (je kon je diersoorten op twee handen tellen). Dit was wel een super leuke ervaring. De zoo werd gerund door een bekeerde stroper die nu jonge dieren een woonplek biedt om ze later weer in het wild te kunnen uitzetten.

Het St. Vincentius ziekenhuis ligt in het centrum van Paramaribo, vijf minuten fietsen van mijn kamer. Het ziekenhuis zou het duurste van suriname zijn en als je op de site kijkt: http://www.svzsuriname.org/ kun je je dat wel voorstellen als je ervanuitgaat dat die foto het ziekenhuis is. Zo ziet het er dus NIET uit. Ik heb nog geen beeldmateriaal maar dat ga ik zeker proberen te maken zodat jullie een reeel beeld krijgen van waar ik mijn dagen doorbreng.

Ik was op zondag, toen het even droog was, al even langs het ziekenhuis gefietst om te kijken waar ik moest zijn, en toen vroeg ik me al af of ik wel goed zat, maar volgens het bord boven de deur zat ik toch echt goed. Maandag was mijn eerste dag en ik moest om 8.00 uur beginnen. Ik was uiteraard al om 6.00 uur wakker van de zenuwen en mijn huisgenoten die om 7.00 moeten beginnen. Maar om kwart voor acht stond ik dus op de stoep en na mijn fiets weggezet te hebben liep ik naar de portier om te vragen waar ik moest zijn. Toen ik binnenstapte had ik het al door: dis was ANDERS dan verwacht. Ik had wel verwacht dat de spullen hier ouder zouden zijn en de omgangsvormen wat anders waren, maar een beetje had ik wel gehoopt op airco. Het ziekenhuis, en ook de kinderafdeling, bestaat uit gangen in de open lucht en zalen waar de kinderen liggen met open deuren en ramen en als je geluk hebt een ventilator. Even wennen dus.

Ik moet elke ochtend om kwart voor acht op de kraamafdeling beginnen en daar alle pasgeboren baby’s beoordelen. Ik moet dan kijken of het hartje en de longen goed werken en of er aanwijzingen zijn voor een ziekte als open ruggetje, hazenlip of een syndroom (zoals de bekendste: Down). Als ik hiermee klaar ben ga ik naar de kinderafdeling om samen met de kinderarts in opleiding en de twee ander co-assistenten alle kinderen langs te lopen en te bespreken met de verpleegster. Je moet hier heel goed opletten dat je alle zusters groet en kennis met ze maakt, anders heb je ruzie :p, als ze weten wie je bent zijn de meesten erg behulpzaam. De rest van de dag hou ik me bezig met de kindjes waar ik verantwoordelijk voor ben, nu zijn dat er vijf. Ik moet dan alles bijhouden in de status zoals bloeduitslagen en longfoto’s en zonodig nieuwe aanvragen doen. Als het nodig is overleg ik met de kinderarts in opleiding om dan bijvoorbeeld de medicijnen aan te passen, of meer vocht via het infuus te geven. Ik moet ook alles goed met de zusters afspreken wat we met zo’n kindje gaan doen. Dat waren even in het kort mijn taken; veel werk, en veel zelfstandiger dan in Nederland, maar ik denk dat ik wel echt een stuk zelfstandiger ben als ik eenmaal klaar ben met dit co-schap.

Na twee dagen zie ik het dus zonnig in, en de zon buiten schijnt deze twee dagen ook al weer iets meer.

Zo dag twee zit er al weer op. Net mijn eerste rotti op dus ik ben goed aan het inburgeren.Vanochtend was ik al om 8 uur uit de veren na een lang nacht met veel korte onderbrekingen. Bij elke auto die langs reed leek ik wel wakker te worden, en ik lag er al in om een uurtje of 8 dus na 12 uur slaap kon ik de dag wel weer in. Ik heb lekker op het overdekte terras een boekje gelezen en toen het even droog was heb ik een rondje door de stad gereden, op mijn kersvers geregelde fiets, om te kijken waar ik morgen moet zijn. De stad is niet klein maar het voelt absoluut niet aan als een stad. Naast  de asfaltwegen liggen stroken met rode aarde en alles is erg groen, waardoor het meer een plattelandsgevoel geeft. Misschien dat als ik meer van de ‘stad’  zie, ik het ook echt als een stad ga zien :p

Het huis waar ik terecht ben gekomen is lekker ruimen alles wat je nodig hebt is aanwezig, maar het heeft niet de luxe van thuis. Mijn bed is echter prima dus die is binnen en ik heb 2 leuke huisgenoten en morgen komt er nog een meisje dus gezelschap heb ik ook nog. Verder heb ik internet op mijn kamer dus ik kan jullie veel lastig vallen met nieuwe blogberichten. Ik ben erg benieuwd hoe het in het ziekenhuis is, een beetje eng vind ik het wel, maar we gaan het morgen zien.