Ariane's Werk & Reis blog

Ik wist date je hier lekker kan eten, maar het is nog beter dan verwacht. Ik ontbijt meestal met een broodje ei of kaas. Ze hebben hier gewone kaas en gewoon brood dus dat is niet anders dan normaal. De meeste mensen eten hier tussen de middag warm, dus in het ziekenhuis staat de koelkast ook vol met bakjes nassi en dergelijken. Daar zat ik dan mijn eerste dag met mijn zelfbelegde broodje met bezwete kaas… maar gelukkig zit er vlak naast de ingang van het ziekenhuis een zaakje waar je voor nog geen euro een heerlijk broodje kunt halen. Het eerste dat ik moest proberen was een broodje Pom. Pom is een populair gerecht in de creoolse keuken. Het is een ovenschotel bereid uit  een mengsel van de wortelknollen van de tayer die in het binnenland van Suriname groeit, kip, zout vlees en specerijen. Het heeft een milde maar karakteristeieke smaak, en was zeker de moeite waard.

Ik was de avond daarvoor al gezegend met een heerlijke roti met lekker scherpe saus, alleen jammer dat de kip die erin zat meer uit bot dan uit kip bestond. De 2^e keer riti heb ik dan ook geen kip maar ei genomen, en deze was dan ook zeer de moeite waard. Het leuke is dat je voor een flink bord vol maar zo’n 3 euro neer hoeft te tellen.

Verder zit er ook nog een Javaans tentje op loopafstand van mijn huis waar je voor 2 euro zo’n grote portie nassi/bami met kouseband en sate kunt halen dat het bijna schandalig is. Javaans is wel echt mijn ding en toen we in een wat luxer Javaans restaurantje hadden gegeten had ik dan ook een heerlijke avond. Wat we voorgeschoteld kregen was werkelijk goddelijk.. alleen voor het eten moet je hier dus al heen..

We koken af en toe ook nog zelf, maar dat is bijna niet de moeite. Alhoewel, een goede bbq is ook niet verkeerd en de smoor djawa (gestoofd rundvlees) die de huisbaas van mijn mede-co voor ons gemaakt had was ook hemels.

We vertrokken gisterochtend om kwart voor acht in een busje voor 7 personen, we waren met z’n 9en. De dik 2 uur durende rit richting de oostgrens van Suriname was dus erg krap. Maar met een flinke portie vrolijke muziek zijn we heelhuids aangekomen in Albina. In dit kleine plaatsje aan de Marorivier hebben we lekker gegeten en zijn we  een beetje bijgekomen voordat we voor de tweede helft van de reis in een boot stapten. We zaten heerlijk in de zon, haren wapperend in de wind, te geneieten van de boottocht toen we in de verte een dreigende lucht zagen. We kregen gelijk de mededeling dat we onze zwemvesten aan moesten trekken en meteen kwamen ook de regenjassen te voorschijn. En terecht wat het begon me een partij te regenen… daar is Nederland niks mee. En de opspattende golven hielpen trouwens ook niet echt mee.
We kwamen dan ook tot de draad doorweekt aan op het strand waar we een huisje gehuurd hadden. Op dat moment was het echter weer droog en toen we een stukje gingen lopen was alles weer goed: we zagen bij licht een enoreme lederschidpad die net haar eitjes op het strand ging leggen. Deze beesten komen meestal pas ’s avonds aan land dus we hadden geluk. Eerst groef ze zorgvuldig een gat van een armlengte diep om daar vervolgens zo’n 90 eitjes in te leggen en het ‘nest’ dan met de grootst mogelijke zorg af te dekken. Het afdekken is een langdurig proces waarbij een groot stuk van het strand wordt omgewoeld om zo de ware plek van het ‘nest’ te verdoezelen. ’s Avonds zijn we nog een keer het srand op geweest en toen zagen we nog twee lederschildpadden en ndrie soepschildpadden. En toe we bijna weer bij het huisje waren werd de avond bekroond met een kleintje dat net het ei uit kwam en zijn weg richting de zee zocht.
Vandaag hebben we de hele weg weer terug afgelegd maar nu werden we niet opgeschrikt door een bui. We hebben in het indianendorp Galibi nog wel de locale zoo bezocht (je kon je diersoorten op twee handen tellen). Dit was wel een super leuke ervaring. De zoo werd gerund door een bekeerde stroper die nu jonge dieren een woonplek biedt om ze later weer in het wild te kunnen uitzetten.

Het St. Vincentius ziekenhuis ligt in het centrum van Paramaribo, vijf minuten fietsen van mijn kamer. Het ziekenhuis zou het duurste van suriname zijn en als je op de site kijkt: http://www.svzsuriname.org/ kun je je dat wel voorstellen als je ervanuitgaat dat die foto het ziekenhuis is. Zo ziet het er dus NIET uit. Ik heb nog geen beeldmateriaal maar dat ga ik zeker proberen te maken zodat jullie een reeel beeld krijgen van waar ik mijn dagen doorbreng.

Ik was op zondag, toen het even droog was, al even langs het ziekenhuis gefietst om te kijken waar ik moest zijn, en toen vroeg ik me al af of ik wel goed zat, maar volgens het bord boven de deur zat ik toch echt goed. Maandag was mijn eerste dag en ik moest om 8.00 uur beginnen. Ik was uiteraard al om 6.00 uur wakker van de zenuwen en mijn huisgenoten die om 7.00 moeten beginnen. Maar om kwart voor acht stond ik dus op de stoep en na mijn fiets weggezet te hebben liep ik naar de portier om te vragen waar ik moest zijn. Toen ik binnenstapte had ik het al door: dis was ANDERS dan verwacht. Ik had wel verwacht dat de spullen hier ouder zouden zijn en de omgangsvormen wat anders waren, maar een beetje had ik wel gehoopt op airco. Het ziekenhuis, en ook de kinderafdeling, bestaat uit gangen in de open lucht en zalen waar de kinderen liggen met open deuren en ramen en als je geluk hebt een ventilator. Even wennen dus.

Ik moet elke ochtend om kwart voor acht op de kraamafdeling beginnen en daar alle pasgeboren baby’s beoordelen. Ik moet dan kijken of het hartje en de longen goed werken en of er aanwijzingen zijn voor een ziekte als open ruggetje, hazenlip of een syndroom (zoals de bekendste: Down). Als ik hiermee klaar ben ga ik naar de kinderafdeling om samen met de kinderarts in opleiding en de twee ander co-assistenten alle kinderen langs te lopen en te bespreken met de verpleegster. Je moet hier heel goed opletten dat je alle zusters groet en kennis met ze maakt, anders heb je ruzie :p, als ze weten wie je bent zijn de meesten erg behulpzaam. De rest van de dag hou ik me bezig met de kindjes waar ik verantwoordelijk voor ben, nu zijn dat er vijf. Ik moet dan alles bijhouden in de status zoals bloeduitslagen en longfoto’s en zonodig nieuwe aanvragen doen. Als het nodig is overleg ik met de kinderarts in opleiding om dan bijvoorbeeld de medicijnen aan te passen, of meer vocht via het infuus te geven. Ik moet ook alles goed met de zusters afspreken wat we met zo’n kindje gaan doen. Dat waren even in het kort mijn taken; veel werk, en veel zelfstandiger dan in Nederland, maar ik denk dat ik wel echt een stuk zelfstandiger ben als ik eenmaal klaar ben met dit co-schap.

Na twee dagen zie ik het dus zonnig in, en de zon buiten schijnt deze twee dagen ook al weer iets meer.

Zo dag twee zit er al weer op. Net mijn eerste rotti op dus ik ben goed aan het inburgeren.Vanochtend was ik al om 8 uur uit de veren na een lang nacht met veel korte onderbrekingen. Bij elke auto die langs reed leek ik wel wakker te worden, en ik lag er al in om een uurtje of 8 dus na 12 uur slaap kon ik de dag wel weer in. Ik heb lekker op het overdekte terras een boekje gelezen en toen het even droog was heb ik een rondje door de stad gereden, op mijn kersvers geregelde fiets, om te kijken waar ik morgen moet zijn. De stad is niet klein maar het voelt absoluut niet aan als een stad. Naast  de asfaltwegen liggen stroken met rode aarde en alles is erg groen, waardoor het meer een plattelandsgevoel geeft. Misschien dat als ik meer van de ‘stad’  zie, ik het ook echt als een stad ga zien :p

Het huis waar ik terecht ben gekomen is lekker ruimen alles wat je nodig hebt is aanwezig, maar het heeft niet de luxe van thuis. Mijn bed is echter prima dus die is binnen en ik heb 2 leuke huisgenoten en morgen komt er nog een meisje dus gezelschap heb ik ook nog. Verder heb ik internet op mijn kamer dus ik kan jullie veel lastig vallen met nieuwe blogberichten. Ik ben erg benieuwd hoe het in het ziekenhuis is, een beetje eng vind ik het wel, maar we gaan het morgen zien.

Zo, alles is geregeld. Net ingecheckt en een stoel aan een gangpad gekozen dus het gaat allemaal definitief door. Het visum heb ik een paar weken terug in Amsterdam op moeten halen en ondanks de voorspelde lange rijen liep ik na een dik uur, 40 euro lichter, met een mooi visum op zak weer naar buiten. Het plan was om een meerdere binnenkomstenvisum te nemen maar dat kon alleen als je kon bewijzen dat je het land uit en weer in ging, wat bij mij natuurlijk geen optie was. Ik zal dus waarscheinlijk geen grenzen overgaan als ik eenmaal in Suriname ben, maar volgens mij valt er binnen die grenzen ook genoeg te zien. Sander heeft onlangs ook een ticket geboekt, nog bijna op de verkeerde datum maar dat is goed gekomen, dus de laatste twee weken gaan we samen het oerwoud verkennen en schildpadden kijken op het strand.

Ik ben benieuwd naar de ervaringen die ik op ga doen en al het moois dat ik ga zien. Jullie zullen het allemaal horen.