St. Vincentius Ziekenhuis
Het St. Vincentius ziekenhuis ligt in het centrum van Paramaribo, vijf minuten fietsen van mijn kamer. Het ziekenhuis zou het duurste van suriname zijn en als je op de site kijkt: http://www.svzsuriname.org/ kun je je dat wel voorstellen als je ervanuitgaat dat die foto het ziekenhuis is. Zo ziet het er dus NIET uit. Ik heb nog geen beeldmateriaal maar dat ga ik zeker proberen te maken zodat jullie een reeel beeld krijgen van waar ik mijn dagen doorbreng.
Ik was op zondag, toen het even droog was, al even langs het ziekenhuis gefietst om te kijken waar ik moest zijn, en toen vroeg ik me al af of ik wel goed zat, maar volgens het bord boven de deur zat ik toch echt goed. Maandag was mijn eerste dag en ik moest om 8.00 uur beginnen. Ik was uiteraard al om 6.00 uur wakker van de zenuwen en mijn huisgenoten die om 7.00 moeten beginnen. Maar om kwart voor acht stond ik dus op de stoep en na mijn fiets weggezet te hebben liep ik naar de portier om te vragen waar ik moest zijn. Toen ik binnenstapte had ik het al door: dis was ANDERS dan verwacht. Ik had wel verwacht dat de spullen hier ouder zouden zijn en de omgangsvormen wat anders waren, maar een beetje had ik wel gehoopt op airco. Het ziekenhuis, en ook de kinderafdeling, bestaat uit gangen in de open lucht en zalen waar de kinderen liggen met open deuren en ramen en als je geluk hebt een ventilator. Even wennen dus.
Ik moet elke ochtend om kwart voor acht op de kraamafdeling beginnen en daar alle pasgeboren baby’s beoordelen. Ik moet dan kijken of het hartje en de longen goed werken en of er aanwijzingen zijn voor een ziekte als open ruggetje, hazenlip of een syndroom (zoals de bekendste: Down). Als ik hiermee klaar ben ga ik naar de kinderafdeling om samen met de kinderarts in opleiding en de twee ander co-assistenten alle kinderen langs te lopen en te bespreken met de verpleegster. Je moet hier heel goed opletten dat je alle zusters groet en kennis met ze maakt, anders heb je ruzie :p, als ze weten wie je bent zijn de meesten erg behulpzaam. De rest van de dag hou ik me bezig met de kindjes waar ik verantwoordelijk voor ben, nu zijn dat er vijf. Ik moet dan alles bijhouden in de status zoals bloeduitslagen en longfoto’s en zonodig nieuwe aanvragen doen. Als het nodig is overleg ik met de kinderarts in opleiding om dan bijvoorbeeld de medicijnen aan te passen, of meer vocht via het infuus te geven. Ik moet ook alles goed met de zusters afspreken wat we met zo’n kindje gaan doen. Dat waren even in het kort mijn taken; veel werk, en veel zelfstandiger dan in Nederland, maar ik denk dat ik wel echt een stuk zelfstandiger ben als ik eenmaal klaar ben met dit co-schap.
Na twee dagen zie ik het dus zonnig in, en de zon buiten schijnt deze twee dagen ook al weer iets meer.
-
http://sander.me Sendar
-
anja
-
Simone
-
http://intensedebate.com/people/aartje Ariane
-
http://intensedebate.com/people/aartje Ariane
-
http://intensedebate.com/people/aartje Ariane
-
http://intensedebate.com/profiles/sendar sendar
-
Linda
-
Hans
-
http://reis.sander.me Ariane
-
Kim de Groot
-
http://reis.sander.me Ariane
-
Martijn Maria Smits
Jakarta Time











